Uria sot

Uria sot

Uria ka qenë një problem në mbarë botën gjatë gjithë historisë së saj. Ka dëshmi të hershme qysh prej 5000 vjet më parë në Kinë apo Egjiptin e lashtë, që në kohë urie, autoritetet qendrore të këtyre vendeve hapnin depot apo hambarët të mbushur me rezerva ushqimore. Para shekullit të19-të, para se tregjet të bëheshin mënyra dominuese e organizimit ekonomik në botë, shumica e shoqërive njerëzore, ose vdisnin nga uria të gjithë bashkë, ose jo, duke qënë se komunitetet e ndanin ushqimin e tyre me njëri-tjetrin.

Sot, në botë ka ushqim të mjaftueshëm për të gjithë njerëzit që të bëjnë një jetë të shëndetshme dhe produktive. Prodhimi i drithërave për frymë në botë tregon një rritje të qëndrueshme. Nuk ka mungesë të ushqimit, një kilogram për frymë në ditë, do të ishte i mjaftueshëm për të gjithë, nëse çmimet nuk do të ishin shumë të larta apo të ardhurat nuk do të ishin shumë të ulëta, gjë e cila pengon disa njerëz të përballojnë blerjen e ushqimit.

Që nga viti 1992, përqindja e krizave ushqimore afatshkurtra dhe afatgjata që lidhen me shkaqet njerëzore është dyfishuar, duke u rritur nga 15 përqind në mbi 35 përqind. Këto kriza janë shkaktuar shpesh nga konfliktet. Nga Azia në Afrikë, deri në Amerikën Latine, konfliktet e armatosura dhe luftërat kanë bërë që miliona njerëz të largohen nga shtëpitë e tyre, duke shkaktuar kështu emergjenca më të këqija të botës në lidhje me urinë.

Njerëzit e goditur nga varfëria nuk kanë mjete monetare të mjaftueshme për të blerë ose prodhuar ushqim të mjaftueshëm për veten dhe familjet e tyre. Si rezultat i kësaj, ata kanë tendencë të jenë më të dobët dhe të paaftë për të punuar dhe për të blerë ushqime. Të varfërit janë të uritur, dhe uria e tyre i mban ata në varfëri.

Shumë vende në zhvillim kanë mungesa të rëndësishme të infrastrukturës bujqësore, të tilla si rrugët, magazinat dhe sistemet e ujitjes. Gjendja e keqe e rrugëve rrit kostot e transportit, kurse mungesa e sistemeve të vaditjes çon në rendimente bujqësore të ulëta që nuk plotësojnë nevojat ditore për ushqim.

Praktikat e dobëta bujqësore, shpyllëzimi, prerja dhe kullotja pa kriter janë duke shterur dhe ulur ndjeshëm pjellorinë e Tokës dhe duke përhapur ngado urinë. Tokat bujqësore pjellore kudo në botë po kërcënohen gjithnjë e më shumë nga erozioni, kripëzimi dhe shkretëtirëzimi.

Në vitin 2015, rreth 800 milionë njerëz në nivel global jetonin në uri. Çdo vit, 15 milionë fëmijë vdesin nga uria, çdo 3.6 sekonda dikush vdes nga uria. Vetëm për të plotësuar në të gjithë botën kërkesat ushqimore dhe higjenike duhen shpenzuar 13 miliardë dollarë —shumë kjo e barabartë me atë që populli i Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe ai i Bashkimit Evropian shpenzojnë çdo vit vetëm për blerjen e parfumeve. Me çmimin e një rakete, do të ushqeheshin fëmijët e uritur të një shkolle çdo ditë për pesë vjet.

Më shumë se 40 përqind e njerëzve në botë që iu përkisinin familjeve me të ardhura të ulëta ose mestarisht të ulëta, raportuan që kishin pasur pasiguri ushqimore në vitin 2015. Edhe në familjet me të ardhura mesatare, rreth 25 përqind e tyre raportuan që kishin pasur probleme në të paktën një aspekt të pasigurisë ushqimore. Rreth 18 përqind e njerëzve të moshës 12 -44 vjeç kanë raportuar të kenë përjetuar pasiguri ushqimore.

Kur pranuan planin e veprimit për OZHQ-të, krerët e shtetit deklaruan solemnisht se "Ne përfytyrojmë një botë pa varfëri, pa uri dhe pa sëmundje, ku lulëzon jeta." Formulimi i SDG 2 pasqyron faktin se uria është shumë më komplekse se thjesht mungesa e ushqimit. Në mënyrë që të zhduket uria, është thelbësore që të trajtohen shkaqet thelbësore të saj, për ta bërë shoqërinë tonë më të qëndrueshme, dhe për të siguruar një shpërndarje më të drejtë të ushqimit për të gjithë.